ေခတ္ေတြေၿပာင္းလာေတာ႔ ရုိးရာဓေလ႔ေတြပါ ေၿပာင္းလဲလာၾကတာေတြ႔ရတယ္...အမွန္ကေတာ႔ ေခတ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေၿပာင္းေၿပာင္း မေၿပာင္းပဲအေဟာင္းေလးတုိင္း ရွိေနရမွာက ရုိးရာဓေလ႔ေလးေတြကုိပါ...
ၿမန္မာ႔ဓေလ႔ ထုံးတမ္းတစ္ခုၿဖစ္တဲ႔ ရွင္ၿပဳအလွဴေတာ္ မဂၤလာပြဲဟာလည္း ရုိးရာအစဥ္လာတစ္ခုပါပဲ...
ယေန႔ေခတ္မွာ ရွင္ၿပဳအလွဴေတာ္ေတြမွာ က်င္းပေနတဲ႔ပုံစံေတြဟာ အထူးသၿဖင္႔ ၿမိဳ႔ၿပေတြေပၚမွာ က်င္းပေနတဲ႔ ပုံစံေတြဟာ ေရွးအစဥ္အလာ ပုံစံေတြနဲ႔ ကြဲၿပားသြားၾကတာေတြ႔ရတယ္...
အရင္တုန္းကေတာ႔ ဆင္ေတြ ၿမင္းေတြနဲ႔ သာသနာ႔ေဘာင္သုိ႔ သြတ္သြင္းၾကမယ္႔ ရွင္ေလာင္းေလးေတြကုိ တင္ၿပီး စီတန္းသြားၾကတယ္ ဒုိးပတ္သတ္ညံညံနဲ႔ အကခုန္ေလးေတြနဲ႔ ဆူဆူညံညံေလးေတြေပါ႔ဗ်ာ...က်ဳပ္တုိ႔ ေတာဘက္ေတြမွာေတာ႔ ဒီလုိပုံစံေလးေတြ ရုိးရာမပ်က္ရွိေနတာေလးကုိပဲ ေက်းဇူးတင္မိတယ္...ၿမိဳ႔ၿပေတြမွာေတာ႔ ကားေတြနဲ႔စီတန္းလွည္႔လည္ၿပီး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကုိ ခဏတြင္းနဲ႔ေရာက္ရွိသြားၾကတယ္...ဒါေၾကာင္႔ သိပ္ၿပီးေတာ႔လည္း ေလးနက္မွုမရွိသလုိ အစဥ္လာေတြနဲ႔ အနည္းငယ္ ကြာဟလာသလိုၿဖစ္ေနတယ္...
ၿမိဳ႔ၿပေတြမွာမုိ႔ နားလည္ေပးနုိင္ေပမယ္႔ ရုိးရာဓေလ႔ အစစ္မွန္ေလးေတြကုိေတာ႔ မေပ်ာက္ပ်က္ေစခ်င္သလုိ ဓေလ႔သဘာ၀ေလးေတြရဲ႔ အစစ္မွန္ကုိလည္း ေနာင္လာေနာင္သား အစဥ္အဆက္ဆက္မွာ သိရွိနားလည္ထားၾကဖုိ႔လည္း လိုေသးတယ္...ေခတ္ေတြ ဘယ္လိုေၿပာင္းေၿပာင္း ရုိးရာဓေလ႔ထုံးတမ္းေလးေတြကုိ ခ်စ္ခင္ၿမတ္နုိးၿပီး တန္ဖုိးထားၾကပါ... ယေန႔လူငယ္ေတြအေနနဲ႔က ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းရဲ႔ ေနာက္ကုိပဲ တဟုန္ထုိးလုိက္ေနေတာ႔ မိမိနုိင္ငံ မိမိလူမ်ိဳး ရုိးရာယဥ္ေက်းမွုေတြကုိ သတိထားဖုိ႔ ကင္းလြတ္သြားတတ္ၾကတယ္...ဒါေၾကာင္႔ ဒါေတြကုိ သတိထားတတ္လာေအာင္ ခ်စ္ခင္ၿမတ္နုိး တန္ဖုိးထားတတ္လာေအာင္လည္း မိမိတုိ႔အေနနဲ႔ကလည္း ေၿပာဆုိ ဆုံးမေပးရမယ္႔ တာ၀န္တစ္ခုရွိေနတယ္ဆုိတာ မေမ႔ဖုိ႔လိုတယ္...
ၿမန္မာ႔ရုိးရာဓေလ႔ သီခ်င္း
ငယ္ကၽြမ္းေဆြ
ေခတ္ေတြ ဘယ္လိုေၿပာင္းေၿပာင္း ေခတ္ေပၚေတးဂီတေတြ ဘယ္လိုပဲေကာင္းေကာင္း ၿမန္မာ႔ရုိးရာသီခ်င္းေကာင္းေလးေတြကုိေတာ႔ မွီမယ္မထင္ပါဘူး...
လြဲမွားခဲ႔ေသာ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔အေတြးမ်ား
၁၂-၁၀-၂၀၁၀ (အဂၤါေန႔) မုိးေလးေတြ တစ္ဖြဲဖြဲရြာေသာေန႔ (သုိ႔မဟုတ္) ၿမန္မာနုိင္ငံရဲ႔ ဒီမုိကေရစီစနစ္က်င္႔သုံးဖုိ႔အတြက္ ပထမေၿခလွမ္းၿဖစ္တဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲကုိက်င္းပနုိင္ဖုိ႔အတြက္ ၿပည္ပမွာရွိတဲ႔ မဲထည္႔ခြင္႔ရွိေသာ နုိင္ငံသားမ်ားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္းအပါ၀င္တစ္ခုၿဖစ္တာေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေက်ာင္းမွာရွိတဲ႔ေက်ာင္းသားေတြ ၾကိဳတင္ မဲသြားထည္႔ရေသာ ေန႔တစ္ေန႔ၿဖစ္ပါတယ္...ရုရွားနုိင္ငံမွာ ၀န္ထမ္းေက်ာင္းသားေတြပဲရွိတာေၾကာင္႔ ဒီ မဲသြားထည္႔တဲ႔အခါမွာ လြတ္လပ္မွုရွိပါ႔မလား ကုိယ္ပုိင္လြတ္လပ္စြာနဲ႔ မဲထည္႔ခြင္႔ရွိပါ႔မလား အထက္က ဘာ pressure ေတြေပးမွာလဲ ဘာေတြ မိန္႔ခြန္းေတြ ၾသ၀ါဒေတြ ေခၽြအုံးမွာလည္းဆုိၿပီး တစ္ခ်ိန္လုံးေတြးေနမိခဲ႔တယ္...
မဲမေပးခင္မွာ အားလုံးစုေပါင္းၿပီး ဘယ္ပါတီက ဘယ္လိုေကာင္းေၾကာင္း အစုိးရပါတီလို႔ေၿပာလုိ႔ရတဲ႔ ၾကံံ႔ခုိင္ေရးပါတီရဲ႔အေၾကာင္းေတြကုိပဲေၿပာၿပီး မင္းတုိ႔ဟာ နုိင္ငံ႔၀န္ထမ္းေတြၿဖစ္တယ္ ဒီတြက္နုိင္ငံေတာ္က ဖြဲ႔စည္းေပးထားတဲ႔ ၾကံ႔ခုိင္ေရး ပါတီကုိပဲ မဲထည္႔သင္႔တယ္ မဲထည္႔ရမယ္ စသၿဖင္႔ အေတြးမ်ားစြာနဲ႔ ဒီလိုပဲ သူတုိ႔ သံရုံးက ေၿပာပါ႔မလား လုပ္ပါ႔မလားလုိ႔ ရွုပ္ေထြးစြာနဲ႔ ေတြးမိေသးတယ္...
ဒီလိုေတြးရင္းနဲ႔ မဲထည္႔ဖုိ႔သံရုံးကုိေရာက္တဲ႔အခါမွာ မိမိတုိ႔ တုိင္းနဲ႔ၿပည္နယ္အလုိက္ အစဥ္လုိက္ေခၚၿပီး မဲမထည္႔ခင္မွာ ဘယ္ပုံစံေတြၿဖည္႔စြပ္ရမယ္ ဘယ္လိုထည္႔ရမယ္ဆုိတာေတြကုိေၿပာၿပၿပီး မိမိၾကိဳက္နွစ္သက္တဲ႔ပါတီကုိကုိ စိတ္ၾကိဳက္ေရြးခ်ယ္ေပးနုိင္ေၾကာင္းေၿပာၿပၿပီးတဲ႔အခါမွာ အားလုံးက မဲစာရြက္ေလးေတြကုိ ကုိယ္စီယူၿပီး လြတ္လပ္စြာနဲ႔ မိမိၾကိဳက္နွစ္သက္တဲ႔ ပါတီကုိေပးၿပီး မိမိကုိယ္တုိင္ မဲစာရြက္ကုိေခါက္ၿပီး စာအိတ္ထဲထည႔္ၿပီး ေသခ်ာလုံၿခဳံေအာင္ ေကာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ကတ္ၿပီး မဲပုံးထဲကုိထည္႔ေပးလုိက္တယ္..
ဒီလိုထည္႔ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ သက္ဆုိင္ရာက ဘယ္သူမ်ားလာၿပီး ေစာင္႔ၾကည္႔ေနမလဲ တစ္ခုခုေၿပာမလဲ ေနာက္ေၿပာင္သလုိလုိနဲ႔ ၾက႔ံခုိင္ေရးကုိမ်ား မင္းတုိ႔ထည္႔ၾက အားေပးၾကလုိ႔မ်ား ေၿပာေလမလားလုိ႔ မသကၤာမ်က္လုံးေလးနဲ႔ မဲထည္႔ေနတဲ႔ေနရာ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ၾကည္႔မိလိုက္ပါေသးတယ္ နားလည္းစြန္႔ထားမိပါေသးတယ္...ဘယ္သူမွ ဘာမွမေၿပာသလုိ ဘာ pressure မွမေပးပဲ လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ မဲထည္႔ေနၾကတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႔အသံေတြပဲ ၾကားေနရပါေတာ႔တယ္...လြဲမွားမွုေတြမရွိေအာင္ ေစာင္႔ၾကည္႔ေပးတဲ႔ သက္ဆုိင္ရာက လူကလည္း ဘာမွမေၿပာပဲ ၿပဳံးၿပဳံးၾကီးပဲ ၾကည္႔ေနေလရဲ႔...
မဲထည္႔ၿပီးလို႔ အၿပန္လမ္းမွာ ေတြးၿပီး ၿပဳံးမိေနတယ္ ငါထင္ေနခဲ႔တဲ႔ အေတြးေတြက လက္ေတြ႔မွာ တစ္ၿခားစီပါလားလုိ႔ ေတြးၿပီးၿပဳံးေနမိတယ္... လြတ္လပ္မွုမရွိဘူး ၀န္ထမ္းေတြၿဖစ္လို႔ ၾကံ႔ခုိင္ေရးကုိပဲ ေပးရမယ္ဆုိတဲ႔ အေၿပာေတြ အသံေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ၿဖစ္သြားေလၿပီ... နုိင္ငံသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မိမိတုိ႔ၿပည္သူနဲ႔ တုိင္းၿပည္ကုိ ေခါင္းေဆာင္ၾကမယ္႔ ေခါင္းေဆာင္အဖြဲ႔စည္းေတြကုိ လြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္ေပးနုိင္ခဲ႔ၿပီ...
နုိင္ငံသားတစ္ေယာက္ရဲ႔ မဲထည္႔ရမယ္႔ တာ၀န္ေက်ပြန္သြားၿပီ တာ၀န္ေတြဆက္လက္က်န္ရွိေနတာကေတာ႔ ၿပည္သူက ေရြးခ်ယ္ေပးလုိက္တဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ မိမိတုိ႔ကုိေခါင္းေဆာင္အၿဖစ္ေရြးခ်ယ္ေပးလုိက္တဲ႔ နုိင္ငံနဲ႔ၿပည္သူကုိ အမွန္တကယ္ စစ္မွန္တဲ႔ စိတ္ရင္းေစတနာေတြနဲ႔ ၿပန္လည္ၿပီး အက်ိဳးၿပဳနုိင္တဲ႔ နုိင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြ အၿဖစ္ထမ္းေဆာင္ၾကဖုိ႔ပဲ က်န္ပါေတာ႔တယ္...
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လိုပဲ ၿပည္တြင္းမွာရွိၾကတဲ႔ ၿပည္သူေတြလည္း လာမည္႔ ေရြးေကာက္ပြဲေန႔မွာ ဒီလိုပဲ လြတ္လပ္စြာနဲ႔ မဲထည္႔နုိင္ၾကမယ္ တရားမွ်တစြာနဲ႔ မဲေရတြက္နုိင္မယ္ မဲနဲ႔ပတ္သတ္ရင္ အားလုံး Free and Fair ၿဖစ္မယ္လို႔ ယုံၾကည္မိပါတယ္...ဘာေၾကာင္႔ ယုံၾကည္ရတာလည္းဆုိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လို ၀န္ထမ္းေတြပဲရွိၾကတဲ႔ ေနရာမွာေတာင္မွ လြတ္လပ္စြာမဲေပးနုိင္ရင္ လူမ်ိဳးေပါင္းစုံ အဖြဲ႔စည္းေပါင္းစုံနဲ႔လုပ္ၾက ေပးၾကမယ္႔ ေရြးေကာက္ပြဲေန႔ဟာ ပုိၿပီး လြတ္လပ္နုိင္မယ္လို႔ ယုံၾကည္မိတာပါ...
ကၽြန္ေတာ႔္လိုပဲ မဲမထည္႔ခင္မွာ လြဲေခ်ာ္ေနတဲ႔အေတြးမ်ား အစြန္းေရာက္ေနတဲ႔အေတြးမ်ား ရွိခဲ႔ရင္လည္း မိမိသြားထည္႔တဲ႔အခါမွာ ဒီလြဲေခ်ာ္ေနတဲ႔အေတြးမ်ား အစြန္းေရာက္ေနတဲ႔အေတြးမ်ားဟာ လက္ေတြ႔မွာ ဆန္႔က်င္ဘက္ တစ္ၿခားစီပါပဲဆုိတာ သိလာပါလိမ္႔မယ္...ဒီမုိကေရစီ စနစ္ကုိၿမတ္နုိးသူတုိင္း နုိင္ငံသားတုိင္းအားလုံး နုိင္ငံသားတစ္ေယာက္ရဲ႔တာ၀န္တစ္ခုကုိ ေက်ပြန္စြာထမ္းေဆာင္ရင္းနဲ႔ ဒီမုိကေရစီနုိင္ငံေတာ္ၾကီးကုိ အတူလက္တြဲ တည္ေဆာက္သြားၾကမည္။
ၿပည္ေထာင္စု သီခ်င္း
"ရုိးရာ၀တ္စားဆင္ယင္မွုနဲ႔ ေခတ္စနစ္နဲ႔အညီ၀တ္စားဆင္ယင္မွု"
လူမွာအ၀တ္ ေတာင္းမွာအကြတ္ဆုိသလုိပါပဲ လူတစ္ေယာက္ရဲ႔ ၀တ္စားဆင္ယင္မွုက အေရးၾကီးပါတယ္...နုိင္ငံတုိင္းမွာ မိမိတုိ႔ရဲ႔ရုိးရာအစဥ္အလာ ၀တ္စားဆင္ယင္မွုကုိ ထိန္းသိမ္းရမွာၿဖစ္သလို ၀တ္စားဆင္ယင္မွုရဲ႔ ၿပယုဂ္ဟာ ယဥ္ေက်းမွုရဲ႔အစိတ္အပုိင္း လကၡဏာတစ္ခုပါပဲ...ၿပည္ေထာင္စု ၿမန္မာနုိင္ငံမွာ ဗမာတုိင္းရင္းသားတစ္ခုတည္းမဟုတ္ပဲ က်န္ေသာ တုိင္းရင္းသားအားလုံးဟာလည္း မိမိတုိ႔ရဲ႔ ရုိးရာယဥ္ေက်းမွု ထဲက ၀တ္စားဆင္ယင္မွုတစ္ခုအပါ၀င္ အားလုံးကုိ ထိန္းသိမ္းေစာင္႔ေရွာက္သြားရမွာသည္ လူတုိင္း တုိင္းရင္းသားအားလုံး နုိင္ငံသားတုိင္းရဲ႔တာ၀န္တစ္ခုပါပဲ...
မိမိတုိ႔ရဲ႔ ရုိးရာအ၀တ္စားမ်ားကုိ ေန႔စဥ္၀တ္ေနရမယ္လို႔ မဆုိလုိပါဘူး...ေၿပာင္းလဲလာတဲ႔ ေခတ္စနစ္နဲ႔အညီ ၀တ္စားဆင္ယင္ၾကတာကုိလည္း နားလည္ေပးရမွာၿဖစ္သလို ေခတ္မွီ ေခတ္ဆန္တာကုိ တလြဲပုံစံေကာက္ယူၿပီး သရုပ္ပ်က္ပုံစံမ်ိဳးေတြ၀တ္စားဆင္ယင္မွုေတြၿဖစ္လာရင္ေတာ႔ ဒါဟာ ယဥ္ေက်းမွု စည္းေဘာင္ကုိေက်ာ္လြန္ေနၿပီဆုိတာ ဘယ္သူေၿပာေၿပာ မေၿပာေၿပာ မိမိကုိယ္တုိင္ နားလည္ထားဖုိ႔ေတာ႔ လုိပါတယ္...မိမိတုိ႔အေနနဲ႔ ရုိးရာယဥ္ေက်းမွုဆင္ယင္မွု မ်ားေတြကုိ ထိန္းသိမ္းရမယ္ဆုိတဲ႔ အသိေလးေတြ ကုိယ္စီထားၾကၿပီး ေခတ္စနစ္နဲ႔အညီ ေၿပာင္းလဲ၀တ္ဆင္မွုမ်ားကုိလည္း ေခတ္နဲ႔အညီသပ္ရပ္စြာ၀တ္စားဆင္ယင္တတ္ၾကဖုိ႔လိုပါတယ္...
ေခတ္လြန္အၿဖစ္ သရုပ္ပ်က္မွု၀တ္စားဆင္ယင္မွုမ်ား ေနထုိင္အၿပဳအမွုမ်ား နဲ႔ ရုိးရာအ၀တ္စားမွုေတြကုိပဲအေပၚယံ၀တ္ၿပၿပီး စိတ္ေနစိတ္ထား မေကာင္းမွုမ်ားေတြကုိလုပ္ေနတဲ႔ အၿပဳမွုမ်ားေတြကုိ ေရွာင္ရွားၾကေစခ်င္ပါတယ္...
Possible and Impossible
IMPOSSIBLE
မၿဖစ္နုိင္ဘူးဆုိတာ ဒီေလာကမွာမရွိဘူးလို႔ အခ်ိဳ႔ကဆုိၾကတယ္ အခ်ိဳ႔ကလည္း ရွိတယ္လို႔ဆုိၾကတယ္...ဒါေတြက အေၾကာင္းအရာကိစၥေတြေပၚမွာမူတည္ေနတယ္...ဒီနွစ္ခုလုံးရဲ႔အေၿဖမွာ ဘယ္သူမွ မမွားၾကဘူးလုိ႔ၿမင္တယ္...ဘာေၾကာင္႔လည္းဆုိေတာ႔ လက္ေတြ႔ၿဖစ္စဥ္ၿဖစ္ရပ္ေတြမွာ အခ်ိန္ၾကာၿမင္႔စြာ ၾကိဳးစားလုပ္ေနၾကေပမယ္႔လည္း လိုခ်င္တဲ႔အရာေတြ ၿဖစ္မလာေသးတာေတြရွိေနတယ္...ဒီေတာ႔ ဘာေၾကာင္႔ ဒီလိုအခ်ိန္ၾကာၿမင္႔ၿပီး ကုိယ္လုပ္ေနတဲ႔အရာတစ္ခုက ေအာင္ၿမင္မွုပန္းတုိင္ကုိ မေရာက္နုိင္ေသးတာလဲဆုိတဲ႔ ေသာ႔ခ်က္တစ္ခုေတာ႔ ရွိမယ္...ဒါကုိ ၿပန္လည္စမ္းစစ္ၿခင္းေတြ လုပ္သင္႔တယ္...ကုိယ္လုပ္ေနတဲ႔အလုပ္တစ္ခုက ေအာင္ၿမင္မွုတစ္ခုခု သုိ႔မဟုတ္ ရလဒ္တစ္ခုခုေတာ႔ ရွိသင္႔တယ္...ငါလုပ္ေနတာ အမွန္ပဲဆုိၿပီး ရလဒ္မရွိပဲ အတင္းဇြတ္လုပ္ေနလုိ႔မၿဖစ္ေသးဘူး...ဘယ္အရာပဲလုပ္လုပ္ ကုိယ္လုပ္ေနတဲ႔အလုပ္ကုိ အၿမဲစမ္းစစ္ေပးေနရမယ္...ဒါမွ ကုိယ္လုပ္ေနတဲ႔အလုပ္တစ္ခုမွာ လုိအပ္ေနတဲ႔ကြက္လပ္ေတြကုိ ၿပန္လည္ၿဖည္႔ဆည္းေပးနုိင္မယ္...ေအာင္ၿမင္မွုရလဒ္မရွိပဲ Nothing is impossible ဆုိၿပီးေၾကြးေၾကာ္ေနလည္းပဲ possible နားေရာက္ဖုိ႔ ေ၀းကြာလြန္းေနအုံးမွာပဲ...
မၿဖစ္နုိင္တဲ႔အရာမရွိဘူးလို႔ဆုိေပမယ္႔ မၿဖစ္နုိင္ မေသခ်ာေသးတဲ႔ အလုပ္ကစၿပီးခ်ဥ္းကပ္လုပ္ေဆာင္ေနရင္ ၿဖစ္နုိင္ေၿခရွိတဲ႔လမ္းေတြနဲ႔ေ၀းေ၀းၿပီး မၿဖစ္နုိင္တာေတြနဲ႔ပဲ ဆက္ေတြ႔ၾကဳံေနၿပီး ေအာင္ၿမင္မွုနဲ႔ေ၀းသြားေနရအုံးမွာပဲ...ဒီေတာ႔ ေအာင္ၿမင္မွု သုိ႔မဟုတ္ လုိခ်င္တဲ႔ ရလဒ္တစ္ခုခုရဖုိ႔အတြက္ ဘယ္လိုခ်ဥ္းကပ္လုပ္ေဆာင္မလဲ။
POSSIBLE
ေအာင္ၿမင္မွုတစ္ခု သုိ႔မဟုတ္ မိမိလုိခ်င္တဲ႔ရလဒ္တစ္ခုကုိ ရဖုိ႔အတြက္ အရင္ဆုံး ၿဖစ္နုိင္ေၿခနည္းလမ္းေတြကုိပဲ အရင္ဆုံးစၿပီးစဥ္းစားသင္႔တယ္...ၿဖစ္နုိင္ေၿခနည္းလမ္းေတြကုိစုၿပီးစလုပ္မွ လုိခ်င္တဲ႔ရလဒ္ကုိ အခ်ိန္တုိအတြင္းနဲ႔ေရာက္နုိင္မယ္...မၿဖစ္နုိင္တဲ႔လမ္းေၾကာင္းက သြားရင္ ေရာက္ခ်င္ေရာက္မယ္ ဒါေပမယ္႔ အခ်ိန္ေတြၾကာေညာင္းမယ္ လူပင္ပန္းမယ္ စိတ္ပင္ပန္းမယ္...ေပးဆပ္မွုေတြမ်ားမယ္...ေကာင္းက်ိဳးထက္ ဆုိးက်ိဳးေတြ ပုိမ်ားလာမယ္...ဒီေတာ႔ ဆုိးက်ိဳးနည္းတဲ႔ ၿဖစ္နုိင္ေၿခနည္းလမ္းေတြကုိ အရင္ဆုံးေရြးခ်ယ္ၿပီးမွ လုပ္သင္႔တယ္...အဲဒီၿဖစ္နုိင္ေၿခနည္းလမ္းေတြထဲမွာလည္း ကုိယ္႔အတြက္ဆုိးက်ိဳးေတြလည္းပါနုိင္တယ္ ဒါေပမယ္႔ ေကာင္းတာေတြၾကည္႔ရဖုိ႔အတြက္ ဆုိးတာေလးေတြလည္း နည္းနည္းေတာ႔ ခံရမွာပဲ...သူက ေအာင္ၿမင္မွုပန္းတုိင္မေရာက္ခင္မွာ ေခ်ာေမြ႔စြာနဲ႔ေရာက္ဖုိ႔မရွိတဲ႔အတြက္ ဆုိးက်ိဳးနည္းနည္းနဲ႔ မိမိအတြက္ေပါ႔ပါးေစမယ္႔ အခ်က္ေတြေၾကာင္႔ ဒီ posssible နည္းလမ္းေတြက သင္႔ေတာ္တယ္...Possible နည္းလမ္းေတြက ၾကမ္းတမ္းမွုနည္းတယ္ ေပးဆပ္ရမွုလည္းနည္းတယ္...ဒီေတာ႔ သူက အခ်ိန္တုိအတြင္းနဲ႔ ေအာင္ၿမင္မွု ရလဒ္တစ္ခုကုိ ဆုပ္ကုိင္နုိင္လိမ္႔မယ္...Impossible နည္းလမ္းေတြနဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္ရင္ ေပးဆပ္မွုမ်ားမယ္ ၾကမ္းတမ္းမယ္ လိုခ်င္တဲ႔ ရလဒ္ကုိ အခ်ိန္တုိတြင္းနဲ႔မရနုိင္ဘူး....သူက မေသခ်ာရဘူး ရလဒ္တစ္ခုရရင္ေတာင္မွ တိက်တဲ႔ရလဒ္ထြက္လာမွာမဟုတ္ဘူး...အနီးစပ္ဆုံးပဲၿဖစ္လာမယ္...ဒီေတာ႔ ဘယ္အရာပဲလုပ္လုပ္ Possible and Impossible နွစ္ခုကို အရင္ဆုံးစဥ္းစားၿပီး ၿဖစ္နုိင္တာေတြ ရည္မွန္းခ်က္ကုိ အခ်ိန္တုိတြင္းနဲ႔ ေရာက္ေအာင္ေရြးခ်ယ္သင္႔တယ္...အဲဒီၿဖစ္နုိင္ေခ်နည္းလမ္းေတြက ကုိယ္႔အတြက္လုိခ်င္သေလာက္မရနုိင္လို႔ စိတ္တုိင္းက်ၿဖစ္လာမွာမဟုတ္လို႔ဆုိၿပီး Impossible နည္းလမ္းကုိေရြးရင္ တကယ္စိတ္တုိင္းက်ၿဖစ္မလာပဲ အေပၚကေၿပာသလုိပဲ ေပးဆပ္မွုေတြမ်ားၿပီး အခ်ိန္လည္းကုန္တယ္ ၿဖစ္လာရင္လည္း အနီးစပ္ဆုံးရလဒ္တစ္ခုေလာက္ပဲၿဖစ္လာမယ္...ဒီေတာ႔ Possible and Impossibleနွစ္ခုကုိ ဘယ္ဟာကုိ ပုိၿပီးေရြးခ်ယ္လုပ္ေဆာင္သင္႔သလဲ.....။
День Победы (Victory Day)
ရုရွားနုိင္ငံရဲ႔ ၆၅ နွစ္ေၿမာက္ Victory Day (9-05-2010)မွာ အမွတ္တရ ရုိက္ခဲ႔တဲ႔ ပုံေလးေတြပါ... 
၆၅ နွစ္ေၿမာက္ တပ္မေတာ္ေန႔ ဂုဏ္ၿပဳဇာတ္လမ္း
၆၅ နွစ္ေၿမာက္ တပ္မေတာ္ေန႔ ဂုဏ္ၿပဳ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ၿဖစ္ပါတယ္...
ၾကည္႔ရွုခ်င္သူမ်ားအတြက္....
1) click here(1)
2) click here(2)
ၿမန္မာအေခၚခံရဖုိ႔ မထုိက္တဲ႔သူေတြ
(ဆရာလူထုစိန္၀င္း ေဆာင္းပါးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ နွစ္သက္မိတယ္...အခုေဆာင္းပါးေလးကုိလည္း ၾကိဳက္နွစ္သက္လုိ႔ Weekly Eleven မွ ၿပန္လည္ေဖာ္ၿပသည္...ကုိယ္႔ရဲ႔ပညာနဲ႔ ၿမန္မာနုိင္ငံနဲ႔မတန္ဘူးဆုိတဲ႔သူမ်ိဳးေတြ ဘ၀ၿမင္႔ေနတဲ႔သူေတြအတြက္ ဒီေဆာင္းပါးကုိ ဖတ္သင္႔တယ္...ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ၿမန္မာဟာ ၿမန္မာပါပဲ...)
ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၃ ရက္ေန႔က ေက်ာင္းသူေဟာင္း သံုးေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ တစ္ေယာက္က တိုက်ဳိက၊ တစ္ေယာက္က တိုင္ေပ က၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ တိုင္ေပမႇာ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္ႏႇစ္ သြားေနၿပီးမႇ ရန္ကုန္ျပန္လာေနသူ ျဖစ္တယ္။ တိုင္ေပကတစ္ေယာက္ ကေတာ့ တ႐ုတ္ႏႇစ္သစ္ကူးအခ်ိန္ ေရာက္တိုင္း ျပန္လာေနက်ျဖစ္ေပမယ့္ ဂ်ပန္ကတစ္ေယာက္ကေတာ့ ထြက္သြားၿပီးကတည္းက အခုမႇပထမဆံုး အႀကိမ္ျပန္ေတြ႕ရတာ ျဖစ္တယ္။
ဗမာစကားပီသတဲ့လူေတြ
သံုးေယာက္သားခ်ိန္းၿပီး အတူေရာက္လာၾကတာဆိုေတာ့ စကား ေတြေျပာလို႔ မကုန္ေအာင္ျဖစ္ေနၾက တယ္။ အဲဒီလိုစကားေျပာၾကရင္းက တစ္ခုသတိထားလိုက္မိတယ္။ ဂ်ပန္ ကလာတဲ့ တပည့္မက ဗမာစကားကို ဘာသံမႇမ၀ဲဘဲ ပီပီသသႀကီးေျပာေနတဲ့အခ်က္ ျဖစ္တယ္။ အခုတေလာ ေရဒီယိုကေနၾကားၾကားေနရတဲ့ ဂ်ပန္ေရာက္ဗမာေတြရဲ႕စကားေျပာသံေတြ ဟာ ဂ်ပန္သံ၀ဲ၀ဲ ေနၾကတာေတြ႕ရတယ္။ စကားေျပာရင္းေနာက္ဆံုး စကားလံုးက်ရင္ အသံကိုသံရႇည္ဆြဲ သြားၿပီးမႇ ႐ုတ္တရက္ ရပ္ပစ္လိုက္ၾကတယ္။ ဂ်ပန္စကားေျပာေနက်မို႔ ေနမႇာပဲလို႔မႇတ္ထင္ေနတယ္။ ေဟာအခု တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဘာသံမႇမ၀ဲဘဲ ဗမာစကားကို ဗမာလိုပဲပီပီသသႀကီး ကိုေျပာေနလိုက္တာ အံ့ၾသေတာင္ သြားရတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူက ဗမာေတာင္မဟုတ္ပါဘူး။ လား႐ိႈး ဇာတိ ျမန္မာျပည္ေပါက္ တ႐ုတ္မေလးပါ။ စက္မႈတကၠသိုလ္က ဗိသု ကာဘြဲ႕ရၿပီး ၁၉၈၈ ခုႏႇစ္ မတုိင္မီက တည္းက ဂ်ပန္ကို ထြက္သြားတာျဖစ္ ပါတယ္။ အခုေရာက္လာတဲ့ သံုးေယာက္စလံုး တ႐ုတ္မေလးေတြပါ။ တိုင္ေပမႇာေနသူကလည္း ဟိုမႇာ ႏႇစ္ေပါင္းႏႇစ္ဆယ္ေက်ာ္ပါၿပီ။ ဘာသံမႇ မ၀ဲပါဘူး။
ဗမာစကားမပီသတဲ့ဗမာေတြ
အသံမ၀ဲ႐ံုတင္မဟုတ္ဘူး။ သူ က ျမန္မာျပည္ကိုလည္း ခ်စ္ပါ တယ္။ ႏႇစ္ကူးခ်ိန္ေရာက္တိုင္း တစ္ႏႇစ္တစ္ေခါက္ ေရာက္ေအာင္ျပန္ပါ တယ္။ ေရာက္တာနဲ႔သူ႕ဇာတိ ဇီးကုန္း ကိုျပန္ၿပီး ငယ္စဥ္က ဆရာသမား ေတြကိုလိုက္လံ ေတြ႕ဆံုၿပီးကန္ေတာ့ ပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြ ဘာေတြကိုလည္း လႇဴဒါန္းမႈေတြ လုပ္ပါတယ္။ သူက တိုင္ေပကအဆင့္ျမင့္ ႏိုင္ငံတကာဟိုတယ္ႀကီးတစ္ခုမႇာ မန္ေနဂ်ာအဆင့္ ရာထူးရထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူမ်ားတကာေတြလို မိဘေဆြမ်ဳိးေတြပါေခၚၿပီး ဟိုမႇာမေနပါ ဘူး။ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ေနပါတယ္။ သူတို႔တစ္ေတြလို ႏႇစ္ေပါင္းႏႇစ္ဆယ္၊ အစိတ္ႏိုင္ငံျခားသြားေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ေပါက္ တ႐ုတ္မေလးေတြက ဗမာ စကားပီပီသသေျပာၿပီး ျမန္မာျပည္ ကို ခ်စ္ေနၾကေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ေလး ငါးႏႇစ္ကမႇ ႏိုင္ငံျခားေရာက္သြားတဲ့ ဗမာစစ္စစ္ေတြက ဗမာစကားကိုႏိုင္ငံျခားသံ၀ဲၿပီး ေျပာေနၾကတာကိုေတာ့ ဘယ္လိုမႇနားမလည္ႏိုင္တာ အမႇန္ပါပဲ။
ျမန္မာျပည္နဲ႔မတန္ဘူးတဲ့
တခ်ဳိ႕မ်ား ဗမာစကားကို ႏိုင္ငံျခားသံ၀ဲၿပီး ေျပာ႐ံုေတာင္မကပါဘူး။ သူတို႔တတ္ထားတဲ့ ပညာေတြဟာ ျမန္မာျပည္နဲ႔ မတန္ေအာင္ ျမင့္ေနတဲ့ အတြက္ ျပန္လာလည္းအခ်ည္းႏႇီးပဲ လို႔ေတာင္ေျပာတတ္ၾကေသးတယ္။ တတ္ထားတဲ့ပညာနဲ႔ လူသားေတြကို အက်ဳိးျပဳေနဖို႔ပဲလိုတယ္။ ဘယ္ႏိုင္ငံသားျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အျမင္မ်ဳိးမထားသင့္ဘူး။ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရႇင္းေခတ္မႇာ ဂလိုဘယ္ အ ျမင္ရႇိဖို႔ လိုတယ္။ ဟိုႏိုင္ငံသား၊ ဒီႏိုင္ငံသားဆိုတဲ့ သတ္မႇတ္ခ်က္ေတြဟာ ေခတ္နဲ႔ မညီေတာ့ဘူး။ လူသားအားလံုးဟာ ကမၻာသူ၊ ကမၻာသားေတြပဲ လို႔ ၾကည့္တတ္ျမင္တတ္ရမယ္လို႔လည္း ေျပာေလ့ရႇိၾကတယ္။ အရႇက္ မရႇိလို႔ မ်က္ႏႇာေျပာင္တိုက္ၿပီးေျပာေန ၾကတာပါ။ ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာကကိုယ့္ ေဆြမ်ဳိးအသိုင္းအ၀ိုင္းကိုေတာင္ အက်ဳိးျပဳခ်င္တဲ့ ေစတနာမရႇိတဲ့သူမ်ဳိးက ကမၻာ့ လူသားေတြကို အက်ဳိးျပဳမယ္လို႔ ေျပာေနတာကိုဘယ္သူက ယံုမႇာလဲ။
သူမ်ားေတြပါ အၿမီးျပတ္ေစခ်င္လို႔
လူပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္ ခ်င္း ကိုယ္ေနခ်င္ရာေန၊ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာလုပ္၊ ကိုယ့္အပူမဟုတ္လို႔ ဘာမႇေျပာစရာမရႇိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အၿမီးျပတ္တာကို ဆိတ္ဆိတ္မေနဘဲ သူမ်ားေတြပါ အၿမီးလိုက္ျဖတ္ဖို႔ ေတာင္ေျပာေျမာက္ေျပာ ေလ်ာက္ေျပာေနတာေတြေတာ့ သည္း မခံႏိုင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေတာ္ပါေသးတယ္။ အဲဒီလို အၿမီးျပတ္ေတြက လက္တစ္ဆုပ္စာေလာက္သာရႇိလို႔။ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ ျမန္မာလူငယ္ေတြ အမ်ားစုကေတာ့ သူတို႔လိုမဟုတ္ၾက ဘူး။ ႀကိဳးစားပမ္းစားအလုပ္ေတြ လုပ္ၿပီး မိဘေတြကိုေက်းဇူးဆပ္ေန ၾကရႇာတာပါ။ တခ်ဳိ႕မ်ား အလုပ္ႏႇစ္ မ်ဳိးေျပာင္းၿပီး တစ္ေန႔ကို ၁၆ နာရီ ေလာက္အထိကို လုပ္ၾကရရႇာတာ။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း အလုပ္တစ္ဖက္လုပ္ရင္းနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ပညာ သင္လိုက္ၾကေသးတယ္။ ဒီၾကားထဲ ကေတာင္ မိဘေတြဆီလစဥ္မပ်က္မကြက္ လႇမ္းၿပီးကန္ေတာ့ေနၾကတာ ခ်ီးက်ဴးစရာေကာင္းလႇတယ္။
တြံေတးသိန္းတန္ႀကိဳက္ၾကလြန္းလို႔
အႏႇစ္ႏႇစ္ဆယ္၊ အစိတ္ ႏိုင္ငံျခားသြားမယ့္သူေတြကို အဂၤလိပ္ စကားေျပာသင္တဲ့ ဆရာလုပ္ခဲ့တာဆို ေတာ့ ကမၻာ့ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားမႇာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြေထာင္ နဲ႔ခ်ီၿပီးရႇိေနၾကပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ ဟာ သူတို႔ပညာနဲ႔မထိုက္တန္ေသးလို႔ ျပန္မလာဘူးလို႔ ေျပာတဲ့သူ ကိုယ့္ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားထဲက ေလး ငါးေယာက္ထက္မပိုပါဘူး။ အမ်ားစုက ျမန္မာျပည္ကို လြမ္းတသသနဲ႔ ေနေနၾကတာခ်ည္းပါ။ တြံေတးသိန္းတန္နဲ႔ ဟသၤာတထြန္းရင္ သီခ်င္းေခြေတြဆို ကိုယ္ကသာနားမေထာင္တာ တပည့္ေတြမႇာလို႔ ခဏခဏ၀ယ္ပို႔ေန ရတယ္။ တခ်ဳိ႕မ်ား ၾကံၾကံဖန္ဖန္ ေက်ာက္င႐ုတ္ဆံုနဲ႔ လဲမိႈ႕ေခါင္းအံုး ေတာင္မႇာလို႔ပို႔ရတယ္။ အေမရိကန္ မႇာ ေမြးၿပီး ဟိုမႇာပဲႀကီးတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ ေျမးေယာက်္ားေလးက ေတာင္ျမန္မာျပည္ကအခ်ဥ္ထုပ္ေတြ နဲ႔ လက္ဖက္သုပ္ကိုသိပ္ႀကိဳက္တာ။ ''မ်ားမ်ားနဲ႔ျမန္ျမန္ပို႔ပါဖုိးဖိုး'' လို႔ဖုန္း ဆက္တိုင္းေျပာေလ့ရႇိပါတယ္။
သူတို႔ျပန္လာၾကမႇာပါ
အေဖဗမာ၊ အေမဗမာဆိုေတာ့ ေျမးကေလးရဲ႕ကိုယ္ထဲမႇာ စီးဆင္းေနတဲ့ေသြးေတြက ဗမာ့ေသြးေတြခ်ည္း မဟုတ္လား။ ဇာတိေသြးဆိုတာ ေပ်ာက္ခဲပါတယ္။ ဗမာေသြးမေႏႇာ တဲ့ တပည့္မေလးေတြေတာင္ ျမန္မာ့ ေျမမႇာေမြး၊ ျမန္မာ့ေလကို႐ႇဴ၊ ျမန္မာ့ ေရကိုေသာက္ၿပီး ျမန္မာ့ဆန္ကိုစားခဲ့ ၾကတာ ျဖစ္ေလေတာ့ ျမန္မာျပည္ကိုပဲ လြမ္းတသသျဖစ္ေနၾကတာပါ။ အခြင့္သာတိုင္း ျမန္မာျပည္ကိုျပန္လာ ၾကပါတယ္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအျပင္ထြက္ ၿပီး ႏိုင္ငံစံုေရာက္ဖူးေလေလ ျမန္မာ ျပည္ေလာက္ေနခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ႏိုင္ငံမရႇိဘူးဆိုတာ သိေလေလျဖစ္တာေၾကာင့္ တစ္ေန႔မႇာ သူတို႔ျပန္လာၾကမႇာပါ။ ျမန္မာျပည္ဟာ သူတို႔ပညာနဲ႔ မထိုက္တန္ေသးဘူးဆိုတဲ့ လူေတြကိုလည္းစကား တစ္ခြန္းေျပာခ်င္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးေတြဟာ ျမန္မာလူမ်ဳိး ျဖစ္ဖို႔ထိုက္တန္တဲ့ အဆင့္မဟုတ္ဘူး ဆိုတာပဲျဖစ္ပါတယ္။
အနတၲကို ဦးထိပ္ထား
ျမန္မာလူမ်ဳိးျဖစ္ဖို႔ဆုိတာ လြယ္တယ္ထင္သလား။ ျဗဟၼစိုရ္တရားနဲ႔ ဟီရိၾသတပၸတရားေတြကို နားလည္ သေဘာေပါက္ၿပီး လိုက္နာက်င့္သံုး မႇ ျမန္မာလူမ်ဳိးစစ္တာ။ ႏိုင္ငံျခားမႇာ ဘယ္ေလာက္အၾကာႀကီးေနေန ဒီတရားေတြကို လိုက္နာက်င့္ၾကံေနသေရြ႕ျမန္မာလူမ်ဳိးလို႔ ေခၚႏိုင္တယ္။ ဒီ တရားေတြကို လံုး၀ပစ္ပယ္ၿပီး 'ဘယ္သူေသေသငေတမာၿပီးေရာ' ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးထားသူဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းမႇာေနလည္း ျမန္မာလူ မ်ဳိးလို႔ အေခၚခံရဖို႔ မထိုက္တန္ပါဘူး။ ျမန္မာစိတ္၊ ျမန္မာစ႐ိုက္ရဲ႕ အႏႇစ္ သာရက 'အတၲ' ကိုပယ္ခြာျခင္းျဖစ္တယ္။ ဗုဒၶဆံုးမခဲ့တဲ့ 'အနတၲ' တရား ကိုဦးထိပ္ထားၾကတယ္။ ''ဘယ္သူ ေသေသ ငေတမာၿပီးေရာ'' စိတ္က 'အတၲ' လြန္ကဲမႈျဖစ္တယ္။ လူအမ်ား ဘာျဖစ္ျဖစ္ 'ငါ' ေကာင္းစားဖို႔သာ အဓိကဆိုတဲ့စိတ္ျဖစ္တယ္။ ဒီလူမ်ဳိး ေတြက ေမ်ာက္ျပဆန္ေတာင္းလုပ္တာမ်ဳိးကိုလည္း ရႇက္ရေကာင္းမႇန္း မသိဘူး၊ေၾကာက္ရေကာင္းမႇန္းလည္း မသိဘူး။ ေမတၲာ၊က႐ုဏာ၊ ေစတနာ ဆိုတာေတြလည္းနားမလည္ပါဘူး။ ဒီလူမ်ဳိးေတြဟာ ျမန္မာလို႔အေခၚ ခံရဖို႔ မထိုက္တန္သူေတြပါ။
